"Bugün dininizi kemale erdirdim, üzerinize olan nimetimi tamamladım ve size din olarak İslâm'dan razı oldum..."

Veda Hacc'ının üzerinden henüz üç ay geçmemişti ki, Rasülullah (s.a.s) ateşli bir hummaya yakalandı. Onun hastalığının şiddetlendiğini gören Ensar, Mescidi Nebî'de toplanmışlardı. Fadl b. Abbas ve Ali b. Ebi Talib, bu durumu Peygamber Efendimize ulaştırdılar. Bunun üzerine Peygamber Efendimiz; Ali, Abbas ve Fadl'a dayanarak Ensarın huzuruna çıktı. Başı sarılıydı. Minber'in alt basamağında oturdu, Allah'a hamd ve senadan sonra şöyle hitap etti;

“Ey nas! Duydum ki, siz peygamberinizin ölmesinden korkuyormuşsunuz. Allah'ın benden önce gönderdiği peygamberlerden ebedî yaşayan biri var mı ki, ben sizin içinizde ebedî kalayım? Bilesiniz ki, elbette ben Rabbime kavuşacağım, siz de bana ulaşacaksınız.”

Efendimiz için söylenilenlerin rutinleştiği, kan kaybettiği bir dönemde O’nu her daim içimizde; canlı ve heyecanlı tutabilmektir derdimiz...

Çağımızın gereği olarak, artık bilgi paylaşımı müthiş derecede hızlanmış bir durumdadır. Bu hızı kelimelere dökmeye kalkışırsak yavaşlarız. Bu hızın bize getirisinin yanında en büyük götürüsüde bu bilgilerin bizleri sıradanlaşmaya sevketmesidir, ne yazıkki...

Ama bizler bu sıradanlığı kabul etmiyoruz ve; Yeniden, Yine, Bir daha

“Efendimiz” diyoruz...

SİTEMİZDEN HABERLER

Günün Hadisi
 

Hz. Muhammed SAV